Barcinek

Daty wzmianek o miejscowości oraz stare i obcojęzyczne nazwy 1305 – Bertoldivilla, Bertoldi villa, 1345 – Bertlodisdorf, Bertholdisdorf, 1668 – Berthelsdorff, 1677 – Berttelsdorff, Bertelsdorff, 1786 – Bartsdorf, Bertelsdorf, 1825 – Berthelsdorf, Bertholsdorf, 1888 – Berthelsdorf, 1945 – Baryłów, Korczaków, Korczakowo, 1946 – Barcinek. Zabudowania Barcinka ciągną się na długości około 2,7 km wzdłuż dolnego biegu Kamienicy. Zwarta zabudowa  wsi leży na wysokości około 315-340 m.

Historia miejscowości Okolice Barcinka są malownicze, szczególnie kręta dolina Kamienicy, na której częściowo zalesionych zboczach wyrastają liczne, chociaż niewielkie skałki. Historia Barcinka związana była z kasztelanią w Starej Kamienicy.  Pierwsza wzmianka o wsi pojawiła się w dokumencie biskupstwa wrocławskiego około 1305 roku, który wyznaczał podatki kościelne. Barcinek wielokrotnie był nawiedzany przez klęski żywiołowe. W 1702 roku duża powódź zniszczyła wiele domów i drzewa owocowe. Początek XIX wieku był najlepszym okresem rozwoju wsi. W 1825 roku Barcinek liczył 140 domów, w tym dwór z folwarkiem, szkołę i kościół filialny. We wsi funkcjonowały: garbiarnia, 2 młyny wodne, młyn do mielenia kory dębowej, olejarnia, folusz i stara cegielnia. W kolejnych latach znacznie rozrastała się ilość rzemieślników i handlarzy osiągając w 1840 roku liczbę 30. W połowie XIX w. powstały kolejne zakłady przemysłowe. Uzdrowiskowe walory wsi zaczęto wykorzystywać od 1887 roku kiedy to wybudowano zakład zdrojowy stosujący wodolecznictwo. Jego twórcą był Szwajcar, Richard Brewhaus.  Stwierdził on, że klimat Barcinka ma pewne analogie z modnym Davos. W latach 1880-1930 w Barcinku istniała grupa zajmująca się organizacją wycieczek i zagospodarowaniem turystycznym terenu. W okresie międzywojennym  działały na terenie wsi 2 gospody z 27 miejscami noclegowymi.

Bibliografia: Słownik geografii turystycznej Sudetów – 4 – Kotlina Jeleniogórska – pod redakcją Marka Staffy – 1999r